ديونه

مي داني پاييزها عجيب بوي تو را دارد. عجيب.

همه چيزش مال توست. از سرمايِ خوشايندِ كنارِ پنجره گرفته تا سياهيِ يكدستِ آسمانِ پوشيده از ابرش.

اصلن هر چيزي در اين پاييز مال توست. همين آهنگ، همين آهنگِ لعنتي هم براي تو مي خواند. گوش كن:

"با تو باشم غم چيه با تو مرگم آسونه

آخه ديونه ميشم وقتي ميگي ديييي ووووو نه.... دييييي ووووو نه"

حالا مدام دستهايت را داخل جيب كرده ايي و خيره شده اي به من با آن لبخندي كه ديگر تقلايي براي پوشاندنش نمي كني. و من دلتنگ تر از هميشه فكر مي كنم كدام شب بود كه براي اولين بار سياهي چشمانت تمركزم را بر هم زد هنگام خواندن چهار قُل قبل از خواب. و كدام صبح بود كه دلم نيامد جاي بوسه هاي خواب شبانه را آب بكشم.

كاش مي دانستي وقت هايي هست كه هيچ چيز، هيچ چيز نمي تواند نبودنت را بپوشاند. و آن وقت همين پاييز لعنتي، چنان گلويم را مي فشارد كه با هيچ چيز، با هيچ چيز نفسِ بند آمده ام، رها نمي شود. و دلِ آشوب گرفته ام، بي تاب تر از آن است كه به وعده اي آرام گيرد و بعد مرا مي كشاند، مي كشاند به آنجايي كه جز تويي نيست.

كاش مي دانستي وقت هايي هست كه هيچ چيز، هيچ چيز مثل تُن صدايت، دلم را نمي لرزاند و آن وقت گوشم را مي چسبانم به زمين، به آسمان و به هزار و يك آهنگ براي رفتن به خلسه اي كه صداي تو از درونش بگويد: ديييي ووووو نه.... دييييي ووووو نه

كاش مي دانستي چقدر، چقدر، چقدر دلتنگ "ديونه" شنيدنم

جستجوگر كوير - پاييز 95

جستجوگر کویر - خط سوم...