پادشاه

سلام

در نمی زنی! همانطور که کلید نمی خواهی. در بازِ باز است.

پاورچین، پاورچین وارد می شوی.

ذهنِ من اما با همه آشفتگی اش با همه سرگردانی اش، برای تو جایِ مخصوص دارد.

آمدنت را می فهمد!

می آیی! و چه زود ذهنِ آشفته ام را سروسامان می بخشی.

تو که می آیی هر کس و هر چیز سر جای خودش می نشیند و تنها تویی که فرمانروایی

می کنی!

تنها تویی که پر غرور، درونِ ذهنم قدم می زنی و پادشاهی می کنی.

تمام ذهنم حالا در سلطه توست. اسیر توست.

نیمکره راست برای تو موسیقی می نوازد. برای تو شعر می سراید. برای تو قلم می زند.

و در نیمکره چپ تمامی معادلات با تو حل می شوند.

آمده ایی! و حالا ذهنم را یکدست کرده ایی و سامان بخشیده ایی.

ارتشی ساخته ایی منظم و یکپارچه، که گوش بفرمان توست.

و تو سان می بینی! و چه لذتی دارد پادشاهی کردن!

و چه لذتی دارد تمام کسی در اختیارت باشد. تمام کسی برای تو باشد. برای تو بخواند.

برای تو بجنگد و برای تو...

این را از برق چشمانت می فهمم پادشاه!

پادشاهی کن که پادشاهیِ یک ذهن آشفته، هیچ تفاوتی با پادشاهی یک جهان ندارد.

تو فقط حکمرانی کن. مهم این است که همه چیزِ یک ذهن از آن تو باشد.

جستجوگر کویر- اسفند 94

جستجوگر کویر - خط سوم...